خاطرات با امیرپارسا

پارك و وسايل بازي در آن، تأثير زيادي در روحيه كودكان دارد. در اينجا پاركها چند ويژگي خاص دارند. يكي اينكه كف محل بازي ، به جاي شن و سنگ كه ممكن است خطراتي براي بچه ها داشته باشد، يا بجاي كفپوشهاي  پرهزينه كه بعد ازمدتي پيچ و مهره هاي آن از زمين باز شده و همان باعث زمين خوردن بچه ها ميشود، از خرده هاي چوب درختان و پوسته هاي درخت كه نرم و تقريباً سياه شده است استفاده كرده اند. خيلي برايم عجيب بود. از دور مانند لجنزار مي ماند ولي  از نزديك به راز طبيعت دوستي پاركها و نرمي آن پي ميبريم. حتي پله هاي سكوي منتهي به سرسره ها هم با روشي قديمي و با تكه هاي الوار  ساخته شده است. 

دوم اينكه پاركها واقعا مخصوص بچه هاست. برخلاف پاركهاي تهران و شهرهاي ديگر كه انواع و اقسام وسايل بدنسازي و ورزش بزرگسالان در آن گذاشته شده و تابها در حسرت تنظيم زنجيرها مانده اند و يك در ميان آونگان هستند، توجه ويژه به بازي كودكان است. وسايل بازي و ورزش متنوعي در آنجا تعبيه شده است. تابها همگي به شكلي هستند كه به راحتي قابل استفاده براي خردسالان است.

         فردا قراره اميرپارسا همراه بقيه همكلاسيهاش ( دو تا كلاس دومي و يك كلاس اولي جمعاً ۴ نفر) سرود ملي جمهوري اسلامي ايران را در برنامه ۲۲ بهمن مدرسه جلوي مقامات سياسي، فرهنگي اجرا كنه. اولش به عنوان تك خوان انتخاب شد و سرود طولاني دادن به او كه آماده بشه اما با توجه به اينكه گروهشون كوچك بود تصميم مدرسه بر اين شد سرود را كار كنن. بلوز قرمز و شلوار "جين" يا همون شلوار "لي" (!) از الزامات پوشش بچه ها براي اجراي اين برنامه بود كه تهيه كرديم.

        اميرپارسا از عدم هماهنگي يكي از اين گروه دائماً گلايه داره و من هم بهش گفتم سعي كن فردا قبلش هماهنگش كني! اگه نشد هم كه نشد طوري نميشه. اين اولين كار جمعي رسمي اميرپارسا محسوب ميشه و بايد حسابي تشويقش كنيم. من هم دوربين عكاسي جديدم را بر ميدارم كه همونجا كارايي اش را امتحان كنم . اين هم عكس سرود

   سرماي اينجا اگرچه بين ۰ درجه تا ۱۰- درجه است آگرچه خورشيددر آسمان مي درخشد، اما بقول ساكنين محلي "احساس سرما" هميشه چندين درجه بيشتر است. اين موضوع را ما در بازديد از محله اي قديمي مركز شهر متوجه شديم. در حاليكه فكر ميكرديم سرما قابل تحمل است، بعد از يكربع اميرپارسا تقريباً يخ زده بود و فقط ميخواست سريعاً برگرديم..