برخی ميگویند مقتضای یک وبلاگ در مورد کودک، فضاي شادي آور و از غم تهي بودن آن است. خوب حق دارند. اما این وبلاگ تفاوت عمده ای با اکثر وبلاگهای مشابه دارد و آن مرد بودن نویسنده آن است. پس باید قبول داشت که احساسات مردها کمرنگ تر از احساسات زنهاست و طبیعتا این موضوع میتواند در خاطره نویسی آنها از کودک خود هم تاثير گذار باشد.
خوب اینهم انواع خنده بچه ها :
اینجا
--------------------------------------------------------------------
و اما بعد: به نظر من بچه هاي ما باید خيلي شکرگزار باشن در محيطی هستند که پدر و مادرها به راحتي نيازهاي اوليه اونها را برآورده ميکنن. ما والدين هم بايد بخاطر اينکه برای برآوردن این احتياجات اولیه مشکلي نداريم و شرمنده فرزندان نميشويم خدا را شکر کنیم.
در واقع امر، شاید اکثر ما اين نگرش را در هياهوي زندگي و شاید چشم و هم چشميها از دست داده باشيم. هرچه بچه ها میخواهند اعم از اسباب بازی و غیره برایشان سريعاً فراهم میشود، همچنین چيزهايي که خود پدر و مادرها هم آن را ضروري ميبینند مانند تهیه وسایل آموزشی ، انواع کلاسها و ... نيز براي آنها برنامه ريزی و اجرا میشود. اینها همه خوب است به شرطی که یادمان نرود در همین زمان و در بخشهای مختلفی از جهان کودکانی هستند که به معناي واقعی پابرهنه اند و بيماريهاي ناشی از سوء تغديه گريبانگير آنها است، اسباب بازی آنها سنگ و قوطيهاي خالي و عروسک آنها تکه اي چوب پيچيده در پارچه اي کهنه است، آنها نميتوانند تامین شوند چه برسد به اينکه عکسی در آلبوم داشته باشند. البته آنها عکس دارند ولی زینت بخش آلبوم دیگران میشود که میخواهند فقر را به تصویر کشیدند و يا قسمتی از خاطرات سفر آنها را تشکیل دهد...
پس بیشتر از پیش از وضعيت خود احساس خوشبختی کنیم و زندگی را کمتر سخت بگیریم و اگر توانستیم جلوی هزینه خرجهای اضافی که برای کودکانمان انجام میدادیم را گرفته و سعی کنیم مبلغ آن را هرچند ناچیز، برای کودکانی که در فقر بسر میبرند هزینه کنیم .
