سفر به روستای سوهان - طالقان
+ نوشته شده در شنبه سی و یکم خرداد 1393 ساعت 15:30 شماره پست: 351
چند وقت پیش قرار بود با خانواده ی یکی از همکاران بابا که اصالتا مال طالقان و روستای سوهان هستن به اونجا و باغشون بریم. اما هر دفعه یک کاری پیش می آمد و نمی شد. پس چهارشنبه آماده شدیم و همه با یک ماشین راه افتادیم. از تهران تا تا روستای سوهان نزدیک به سه ساعت است و نیمه ی دوم راه کوهستانی و پیچ در پیچ می شود. در این راه از کنار سد طالقان عبور کردیم که سطح آب آن به خاطر خشکسالی پایین تر آمده. ما نزدیک ساعت 4 عصر رسیدیم. هوا چند درجه خنک تر از تهران و البته بسیار تمیز بود. خانه ویلایی روی تپه و نزدیک ایستگاه صدا و سیما بود. بالکن خانه خیلی چشم انداز قشنگی داشت و تمامی دشت و باغ و خانه ها و سد کاملا معلوم بود. در بالکن باد خنکی می وزید آنجا نشستیم و چایی خوردیم.
بعد از آن رفتیم و در روستا گشتیم. کوچه های خاکی و تنگ و درختان 100 سال به بالا بسیار قشنگ بود. حدودا 1 ساعت در روستا بودیم و بعد از اینکه سر مزار همکار بابا رفتیم، شب دوباره برگشتیم. با اینکه روستا بود امکانات خوبی داشت. آنجا شبکه 3 رو می گرفت و من و سروش بازی هلند – استرالیا و اسپانیا – شیلی رو دیدیم. شب هم هوا خیلی خنک شد و مجبور شدیم از پتو استفاده کنیم.
پنجشنبه صبح زود رفتیم و پایین ساختمان بوته های توت فرنگی بود که شروع به چیدن کردیم. توت فرنگی ها بسیار خوش رنگ و خوش مزه و خوش بو بودند و هیچ ماده شیمیایی هم به
آن اضافه نشده بود. می گفتند 10 – 15 سال پیش کاشته شدند و هر سال توت فرنگی های خوبی می دهد.بقیه ی میوه ها هنوز نرسیده بود چون در کوهستان معمولا میوه ها دیرتر از جاهای دیگه می رسه. گیاه سماق و گل گاو زبان رو هم آنجا بود که از آن عکس گرفتم. من تا حالا نمی دانستم گیاه سماق چه شکلی است و برایم خیلی جالب بود. گل گاو زبان هم برایم جالب بود چون هر روز یک عالمه گل می داد که باید چیده می شد. ما هم کمی چیدیم و الان گذاشتیم تا خشک بشه. بعد از آن با هیزمهای آنجا جوجه کباب خوبی درست کردیم و بعدش با چوب درخت مو (انگور) که خیلی خوب می سوزه بلال درست کردیم و خیلی خوشمزه شد. مامان هم از آنجا برگ مو چید. خلاصه به همه ی ما خیلی خوش گذشت. ما دوست داشتیم یک روز دیگه هم بمونیم اما من جمعه امتحان نمونه دولتی داشتم و باید تا جمعه تهران می رسیدیم وگرنه بیشتر هم می موندیم چون خوبه آدم از هوای آلوده ی تهران و شهر های بزرگ به یه همچین جاهایی بیاد. کاش ما هم یک باغ داشتیم تا چند وقت یک بار سری بزنیم و هوایی تازه کنیم.
آن اضافه نشده بود. می گفتند 10 – 15 سال پیش کاشته شدند و هر سال توت فرنگی های خوبی می دهد.بقیه ی میوه ها هنوز نرسیده بود چون در کوهستان معمولا میوه ها دیرتر از جاهای دیگه می رسه. گیاه سماق و گل گاو زبان رو هم آنجا بود که از آن عکس گرفتم. من تا حالا نمی دانستم گیاه سماق چه شکلی است و برایم خیلی جالب بود. گل گاو زبان هم برایم جالب بود چون هر روز یک عالمه گل می داد که باید چیده می شد. ما هم کمی چیدیم و الان گذاشتیم تا خشک بشه. بعد از آن با هیزمهای آنجا جوجه کباب خوبی درست کردیم و بعدش با چوب درخت مو (انگور) که خیلی خوب می سوزه بلال درست کردیم و خیلی خوشمزه شد. مامان هم از آنجا برگ مو چید. خلاصه به همه ی ما خیلی خوش گذشت. ما دوست داشتیم یک روز دیگه هم بمونیم اما من جمعه امتحان نمونه دولتی داشتم و باید تا جمعه تهران می رسیدیم وگرنه بیشتر هم می موندیم چون خوبه آدم از هوای آلوده ی تهران و شهر های بزرگ به یه همچین جاهایی بیاد. کاش ما هم یک باغ داشتیم تا چند وقت یک بار سری بزنیم و هوایی تازه کنیم.منظره سوهان و سد طالقان از بالکن
توت فرنگی های خوش رنگ
گل گاوزبان
یک ورق از خاطرات قدیمی من !
+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم خرداد 1393 ساعت 18:54 توسط ap شماره پست: 349
داشتم توی کمد را مرتب می کردم که یک ورق از دفتر خاطراتم را دیدم. درست مال 23 خرداد 5 سال پیش! خیلی برایم جالب بود. برش داشتم که آن را دوباره سر جایش بچسبانم.
پ.ن (زمانی که سرور بلاگفا سوخت حدود یک سال نوشته هام از آخر 92 تا آخرای 93 از بین رفت 
تازگی متوجه شدم که بابام یک نسخه پشتیبان گرفته بوده 
که حدود 70 درصد نوشته هام در اونجا هست که الان یعنی در پاییز سال 95 داریم با کمک بابا اونها را احیا می کنیم 
)
+ نوشته شده در شنبه سی و یکم خرداد ۱۳۹۳ ساعت 13:39 توسط امیرپارسا.
|
خیلی برایم جالب بود. برش داشتم که آن را دوباره سر جایش بچسبانم.
امیرپارسا ناظمی متولد 17 اسفند 1380 هستم. تا هفت سالگی نویسنده ی این وبلاگ پدرم بود و از اون موقع تا حالا خاطراتم را خودم می نویسم. من علاقه دارم در اینجا درمورد خاطرات خودم از خانواده و دوستان، سفر، فرهنگ مردم، یادگیری زبان و اتفاقاتی که در شهر و مدرسه می افتد و خلاصه خاطرات حاصل از گذر ایام را بنویسم.