ماه رمضان 94
این ماه رمضان، اولین رمضانی است که در ایرلند تجربه می کنیم و من با اینکه هنوز واجب نشده، شروع کردم و تا الان هر روز، نماز و روزه ام رو گرفتم و فعلا که مشکلی نداشتم. اما دوست دارم در این مطلب در مورد اینکه روزه در اینجا چطوریه توضیح بدم.
شاید همه فکر کنن که اینجا بخاطر هوای عالی (که واقعا هم نسبت به ایران عالیه) روزه گرفتن خیلی آسونه اما باید بگم که ما اینجا باید از حدود 3 صبح تا ساعت 10 و نیم شب روزه بگیریم که میشه تقریبا 20 ساعت!!
البته بخاطر همون هوای عالی که گفتم واقعا تشنه نمی شیم اما 20 ساعت چیزی نخوردن هم آدم رو بیحال می کنه و هم گرسنه. ولی تا اینجا برای من خیلی مشکلی نبوده،حتی من خیلی روز ها که بچه های زیادی بیرون اومدن و می بینم حیفه بازی نکنم میرم فوتبال ولی دروازه وایمیستم تا خیلی خسته نشم.
اما برای ایرلندی هایی که خیلی با ماه رمضان و روزه آشنایی ندارن این کار ما خیلی ععجیبه. البته در ایرلند مسلمون های کمی زندگی می کنند و یجورایی هم حق دارند. مثلا در روزنامه ی آیریش تایمز نوشته بود مسلمونها خیلی کار عجیبی می کنند که 20 ساعت هیچی نمی خورند و از روزه گرفتن ما حسابی تعجب کرده بودند. حاتی همین بچه هایی که باهاشون فوتبال بازی می کنیم هم باورشون نمیشه که ما واقعا 20 ساعت هیچی نمی خوریم و میگن آخه چطور ممکنه؟!البته جدیدا از ومقتی این رو فهمیدن مصثلا دیگه جلومون آب یا خوراکی نمی خورن و این کار رو یواشکی یه جایی که ما نبینیم می کنن که برای من خیلی جالبه. البته یه بار یکیشون که حواسش نبود اومد به من چیپس تعارف کرد که یکدفعه یادش اومد و حسابی ازم معذرت خواهی کرد!
یک قاری هم از ایران اومده که با بقیه ی بچه های ایرانی، عصر ها میریم خونشون و کلاس قرآن داریم و بشتر حفظ می کنیم و الان توی همین چند روز که گذشته سه تا سوره حفظ شدیم. البته چون از هر سنی توی کلاس هست یکمی سطح رو پایین میاره و نمیشه چیز های سخت تری کار کنیم ولی همین هم خوبه و اشکالی نداره.
امیرپارسا ناظمی متولد 17 اسفند 1380 هستم. تا هفت سالگی نویسنده ی این وبلاگ پدرم بود و از اون موقع تا حالا خاطراتم را خودم می نویسم. من علاقه دارم در اینجا درمورد خاطرات خودم از خانواده و دوستان، سفر، فرهنگ مردم، یادگیری زبان و اتفاقاتی که در شهر و مدرسه می افتد و خلاصه خاطرات حاصل از گذر ایام را بنویسم.