بازار خیریه مدرسه ی صدرا
مدرسه ها در ایرلند کار های خیریه ای زیادی می کنند. مثلا مدرسه ی صدرا که البته زیر نظر کلیسای All Saint است، امروز صبح یک بازار خیریه ای در محوطه ی جلوی اون کلیسا راه انداخته بودند. مامان هم یک سینی کلوچه پخت و به مدرسه داد که بچه ها بفروشن. ما هم صبح ساعت 10رفتیم جالب بود. خیلی ها توی فضای آزاد وسیله می فروختن و دو تا چادر هم زده بودند که اونجا اسباب بازی و کتاب و شمع و جا شمعی و کاسه و بشقاب و وسایل آشپزخانه می فروختند. اتفاقا چندتا چیز مثل جاشمعی و یک ساعت رومیزی و یک ماسک چوبی آفریقایی هم ما خریدیم. . فقط بدشانسی خیلی بزرگ این بود که بعد از سه روز هوای تابستانی امروز هوا به شدت بارانی و سرد شد.
کار جالب دیگه شون این بود که اونجا سرگرمی هایی هم برای بچه ها گذاشته بودن که هم برای خیریه پول جمع می شد و هم خیلی طرفدار داشت. یکجا یک آکواریوم بود که باید توش سکه های 1 سنتی می انداختن اگه می افتاد توی یک لیوان ته آکواریوم یک آب نبات می گرفتی. یکی دیگه این بود که باید اسفنج خیس را به سر دوستت که از توی یک سوراخ روی یک ماکت بیرون بود هدف می گرفتی و خلاصه اگه بهش میخورد برده بودی. یکی دیگه اش این بود که یک پرتقال از توی یک لوله پایین می انداختن و باید زمانی که از لوله بیرون می آمد با یک چکش میزدی روش. اگه بهش می خورد یک جایزه می دادن. صدرا هم از شانس خوبش تونست اونو بزنه!
سال نو به همه ی دوستان مبارک! 
شبدر برای ایرلندی های قدیم یا همون کلتی ها خیلی مهم و مقدس بوده چون شبدر با جرخوندن برگ هایش به سمت آسمان می توانسته طوفان را پیشگویی کنه. (اینجا همیشه باد میاد و طوفان های شدیدی هم داره!) 
در مورد شبدر اینم بگم که از قدیم اعتقاد داشتن اگه یکی شبدری پیدا کنه که چهاربرگی باشه شانس برایش میاره. هر برگ یک معنی میده: ایمان، امید، عشق و چهارمین برگ همون شانسه! 
خود ایرلندی ها هم تعجب کرده بودند که من که اصلا ایرلندی نیستم چرا باید به من این جایزه را بدن. خلاصه امروز خیلی خوش گذشت و روز خیلی خوبی بود. 
با ماشین 30 دقیقه طول کشید که به مقصدمون رسیدیم. درست کنار آب ماشین رو در پارکینگ پارک کردیم و حالا باید از کنار اقیانوس یک تپه ی بزرگ رو رد میکردیم و به شهر کوچک گری استونز (Greystones) می رفتیم. از دور که نگاه می کردیم به نظر می رسید راه خیلی زیادی در پیش داریم و بچه ها که با ما اومده بودند زود خسته می شوند. به هر حال راه افتادیم. منظره ی فوق العاده ای بود که بابا از من چند تا عکس هم انداخت که اینجا گذاشتم. هر چی جلوتر می رفتیم ارتفاعمون بیشتر میشد و بعضی جاها هموار و یا سرپایینی میشد.. مسیر در بعضی جاها سنگی، گل و خاکی می شد و یک قسمت راه هم چپ و راست بوته های پرتیغ از تمشک بود. در همه ی مسیر دریای ایرلند که همون اقیانوس اطلس هست سمت چپمون بود.
راستی این هم نقشه ی مسافتی که رفتیم:
خلاصه بعد ننیمه بلند شدم. 
با دو اومدم لپتاپ رو روشن کردم. هنوز نیمه ی دوم شروع نشده بود و ما 1-0 از اونا جلو بودیم. توی اون فرصت گلمون رو هم دیدم. خیلی خوشحال شدم. البته این رو هم فهمیدم که داور الکی و بیخودی کارت قرمز بهمون داده بوده. 
، بعد 2-2 مساوی 
بعد 3-2 به نفع عراق
خیلی تعجب کردم!! خیلی خوشحال شده بودم. حالا به پنالتی کشیده شده بود و من هم خبر نداشتم. ظاهرا بابا هم از ماشین پیاده شده بود. ولی متاسفانه دیدم 10 دقیقه بعد تو پنالتی ها باختیم.
خیلی حیف شد.
بخاطر مقارن شدن ۱۷ اسفند با ۲۸ صفر،تولد اميرپارسا همراه با تولد صدرا و پسرعمويش كه همزمان با صدرا به دنيا آمده بود در ۱۹ اسفند جشن گرفته شد. اميرپارسا وارد اولين روز هفت سالگي خود شد و با چند حرف الفباي ديگر كه در كلاس اول يادگيرد ،ميتواند كاملاًبخواند و بنويسد
هفته گذشته به ديدن يك دوست كه خداوند به تازگي به آنها فرزندي عطا كرده است، رفتيم. از غرب تاشرق تهران را سير كرديم تا به آدرسي كه گفته بودند رسيديم. زنگ پلاك ۲۸ را زديم و در باز شد. وارد حياط كه شديم كسي نيامد. اميرپارسا قصد بالارفتن از پله ها را داشت كه احساس كردم اشتباه آمده ايم پس سريع سرم را زير انداختم و همچنانكه با موبايل ور ميرفتم دستور برگشت دادم ادر اين زمان تازه صاحبخانه هم كه شايد نميدانست چه بگويد به حرف آمد و از همان پشت پنجره گفت اشتباه آمده ايد. بله پلاك ۲۸ بود اما كوچه قرينه آن!! 
هفته گذشته دو سه خانواده با هم دیگه به ارتفاعات دارآباد رفتیم. امیرپارسا هم چون کوله پشتی نداشت کوله پشتی بزرگ عمویش را گرفت و چند تا وسیله خودش از جمله توپ! را در اون گذاشت و راهی شدیم. نزدیکهای غروب بود که به دامنه های آن رسیدیم. از آنجائیکه تعداد زیاد بود باید آهسته تر میرفتیم که امیرپارسا اومد پیش من گفت بابا بهتر نیست ما دو نفر خودمون تندتر بریم گفتم باشه بریم. بعد از مدتی که از اونها کاملاً جدا شدیم گفت ""میدونی کوه رفتن باید تنهایی باشه توی کوه دسته جمعی اصلا خوش نمیگذره . همونطور که عکس گرفتن باید دسته جمعی باشه و عکس تنهایی گرفتن به درد نمیخوره" !! واقعا با این سن کوچکش حرف بزرگان را زد. کوه جای خلوت کردن انسان با خود و خدایش است و او این مطلب را از همان اول فهمیده بود. در راه بازگشت هم به من گفت بابا بیا خاطرات همه این روزها و این جاهایی که میریم را بنویسیم. من هم بهش گفتم بابات از همون اول که به دنیا آمدی فکر این روز بود و وبلاگ را برای همین برات مینویسه گفت " نه باید توی کاغذ باشه وبلاگ و کامپیوتر ممکنه یک روز به هم بخوره همه اش از بین بره اما دفتر را میشه نگه داتشت. " دیدم راست میگه!!. قول دادم در اولین فرصت خاطراتش را پرینت بگیرم و در یک دفتر بیاورم.
البته خوشبختانه هوای این زمان مرداد ماه به نحو بی سابقه ای خنک شده بود و توانستیم از طبیعت این شهر زیبا هم بهره ببریم. در یک بعدازظهر به کنار زاینده رود رفته و به اصطلاح بساط "پیک نیک" را نزدیک پل فردوسی پهن کردیم. همینطور که امیرپارسا مشغول خوردن هندوانه "شتری" بود به پل خواجو که چراغهای آن انعکاس زیبایی در آب رود ایجاد کرده بود خیره شده بود. بعد از من پرسید: بابا این پل چیه ؟ گفتم: خواجو گفت دوست دارم اون را از نزدیک ببینم. من را اونجا ببر. من هم که یک نگاهی به مسافت و نگاهی به شلوغی مسیر کنار رودخانه کرده بودم سعی کردم منصرفش کنم. اما زیر بار نرفت هرچه گفتم خسته میشی گفت نه ! بهرحال بعد از نیم ساعت انکار از من اصرار از او باهم راه افتادیم . بعد از یکربع به پل خواجو رسیدیم. 
امیرپارسا ناظمی متولد 17 اسفند 1380 هستم. تا هفت سالگی نویسنده ی این وبلاگ پدرم بود و از اون موقع تا حالا خاطراتم را خودم می نویسم. من علاقه دارم در اینجا درمورد خاطرات خودم از خانواده و دوستان، سفر، فرهنگ مردم، یادگیری زبان و اتفاقاتی که در شهر و مدرسه می افتد و خلاصه خاطرات حاصل از گذر ایام را بنویسم.